Pásame como a Marguerite, parece que o meu son os silencios ante a imaxe en branco destinada a ser escrita e mentres tanto aparecen constantemente as músicas que amo. Non podo deixar de amalas, e tamén me pasa con algunhas persoas, e co baile. Non sempre cando amamos sacamos o mellor que temos, pero si o facemos coa música. A ela non lle temos medo e deixámonos levar sen pensar cara ónde imos, se seremos capaces de lembrar o camiño de volta, os desvíos á esquerda ou á dereita para volver a casa, a ese reducto de nós mesmos no que nos sentimos protexidos. Cando é a música a que nos leva non nos importa saber volver porque sabemos que non estamos perdidos e que somos a mellor versión que podiamos soñar de nós mesmos. É como cando o sexo é perfecto e sen a necesidade de conversar despois. A noite está fría pero estrañamente feliz, como cando bailas e non sentes a necesidade de contar os pasos.