Máis vale tarde que xamais volver e aquí estou despois de todo este tempo de inverno e baile. De aulas, moitas conversas. Seguen estando (afortunadamente) os que máis quero e andan por aquí, moi perto, novas paixóns ás que non penso renunciar.
Noutra pantalla Juan Carballo está poetizando a realidade, os meus fillos rin cos seus amigos nesta mesma casa e as miñas paixóns están a prepararse para bailar esta noite de verán.

O soño non puido ser máis revelador. Eu chegaba ao lugar onde nacín e para entrar tiña que mergullar o coche no río do Con, o único que hai en Vilagarcía. Eu saía do coche sen problema (podo nadar contra corrente, sen ferro no sangue, sen nutrientes, respirando só a miña propia enerxía), pero tiña que acudir a un acto literario e estaba impresentable. Non vai existir nunca un libro da miña autoría ata que deixe de importarme o que os demais pensen de min? Esa é a lectura que meu fillo fai do soño, entre outras (non quero imaxinar a que faría un psicoanalista). O certo é que non durmo porque esta semana a miña filla cumpre os mesmos anos que o mes no que eu nacín. Meu fillo acaba de cumprir os mesmos que eu tiña cando o parín, e el non deixa de parir proxectos escénicos. Os dous séntense seguros enriba dunhas táboas. Eu hai tempo que non subo a ningunha, pero a miña estabilidade, a protección contra os terremotos está neles. As voces que me faltan para escribir están na casa do Grove, así que Rosabel, Estrella e mais Daniel ameazo con presentarme pronto aí.

Pásame como a Marguerite, parece que o meu son os silencios ante a imaxe en branco destinada a ser escrita e mentres tanto aparecen constantemente as músicas que amo. Non podo deixar de amalas, e tamén me pasa con algunhas persoas, e co baile. Non sempre cando amamos sacamos o mellor que temos, pero si o facemos coa música. A ela non lle temos medo e deixámonos levar sen pensar cara ónde imos, se seremos capaces de lembrar o camiño de volta, os desvíos á esquerda ou á dereita para volver a casa, a ese reducto de nós mesmos no que nos sentimos protexidos. Cando é a música a que nos leva non nos importa saber volver porque sabemos que non estamos perdidos e que somos a mellor versión que podiamos soñar de nós mesmos. É como cando o sexo é perfecto e sen a necesidade de conversar despois. A noite está fría pero estrañamente feliz, como cando bailas e non sentes a necesidade de contar os pasos.

Só vou gostar de quem gosta de mim - Caetano Veloso

Vou dicirme isto todos os días coma se fose unha oración matutina

Despois dun longo e se cadra necesario silencio estou aquí de novo. Volvín pescudar en min mesma, na miña intrahistoria, e case sen querer miña nai rescatou para min un episodio do seu pasado, do seu pai, meu avó Antonio, que quero contarvos.

Un amigo do me avó regaloulle unha parella - Eran macho e femia? Non se sabe - de pombas para que criasen pichóns. Nos anos da fame facíase un caldo con eles para darlle a un neno delicado ou a alguén enfermo, nada que ver cos medios farmacéuticos e alimentarios que hoxe temos ao noso alcance.

A parella de pombas estaba cada día que pasaba máis triste e nin rastro de crías. Meu avó decidiu deixalos en liberdade.

Ao cabo dun tempo sentiron nos tellados e nas follas da parra que cubría a horta de meus avós a un pombo que insistentemente parecía repetir unha fórmula de cortexo para convencer a unha nova pomba - non a que antes habitara a nosa casa - de que entrase no niño que aínda quedara sen desfacer. Tanto se esforzou aquel macho no seu canto que a temerosa femia acabou por entrar e alí pasado pouco tempo foron aparecendo as esperadas crías. Miña nai xa non recorda canto durou aquela feliz parella a pesar do infortunado destino dos seus fillos.

Esta historia levoume a pensar na diferenza entre os pombos e os homes. Ao que habitou a nosa casa non lle valía calquera femia, viviu na tristura ata que atopou e conquistou con paciencia a pomba dos seus soños - Soñarán os paxaros? -. Moitos homes e mulleres permanecen anos e anos ao lado da persoa que non habita os seus soños, e mesmo aparentan felicidade. Que clase de instinto primario estamos perdendo?

Agora comprendo porque de todos os cuartos que había na casa de meus avós no Grove eu sempre preferín durmir nun, e nel tiven os soños máis felices e excitantes, xamais me vin tan guapa como cando me reflectía naquel espello. Nese cuarto viviran os seu amor a parella namorada e alada, que saía e entraba con liberdade del. Naquel cuarto quedou o espírito da súa paixón, do amor que escolle e se entrega a unha soa de entre todas as pombas que con nós conviven.

1 - Pedro Abrunhosa Live @ Serra do Pilar at 31-07-2010

1 - Pedro Abrunhosa Live @ Serra do Pilar at 31-07-2010

Que nunca caian as pontes entre nós...