O día despois sempre é difícil, hai máis calma pero a dor é máis intensa. Unha película de fotogramas dispersos pasa constantemente pola miña cabeza, algúns deles repítense. Volver de novo a empezar sen que estea marcada a liña de saída. Nela hoxe só hai croquetas, preparativos de viaxe para Lois, cumpreanos para Laura e quizais o lago mañá. Nada máis e nada menos.